‘Fabriekstand’ of ‘Paniekstand’ deel 2 | Wat fixen we?

We realiseren ons nog te weinig dat we ons lijf en brein sterk overbelasten.

Stel je eens voor dat je jouw lichaam vergelijkt met een fabriek.

Het sympathische zenuwstelsel (opstaan, lopen, zitten, eten en drinken - kortom onze bewuste acties)  zorgt voor de transport van en de grondstoffen voor de productie.

Het parasympatisch zenuwstelsel (slapen, spijsvertering, ademen en zuurstof binden- kortom onze onbewuste acties) is het geautomatiseerde productieproces. 

Dan kun je stellen dat het lijf dus ‘een fabrieksstand’ kent, namelijk een volautomatisch proces waarin er steeds nieuwe cellen worden aangemaakt zodat het lichaam kan herstellen ofwel maximaal productie oplevert. 

Daar hebben we maar gedeelte controle over. We kunnen het transport en aanvoer regelen – dat zijn onze bewuste acties, en zorgen dat het productieproces zijn gang kan gaan.

‍

Als we dat niet toe staan en het volautomatische productieproces frustreren (zie deel 1) loop je de kans dat het of vastgeroest raakt of overbelast of zelfs stuk gaat. 

‍

Even terug naar ons lichaam, betekent dit dus dat we op die momenten iets te doen hebben. Vaak denken we dan dat we in moeten grijpen op het productieproces. We ‘vluchten’ in mediteren, een medicalisering van onze klachten, veelvuldig naar de SPA gaan of zelfs meerdere vakanties per jaar 

of we gaan op een andere manier beter zorgen voor ons para-sympathische deel van de fabriek”.  

‍

Wat hebben we nodig? Moeten we onze output en input via discipline precies goed proberen te maken of moeten we beter luisteren naar de fabriek wat echt nodig is? En wat als de fabriek versleten raakt, als delen niet meer werken die niet gefixt kunnen worden?

‍

Wat vind jij waar we aandacht aan zouden moeten besteden?

‍