Altijd ‘aan’? -> Dan gaat het lichtje vanzelf een keer uit.

Altijd 'aan' op het werk en uitgeblust op de bank. 

Herken je dat? Uit het werk thuiskomen en dan uitgeblust op de bank ploffen. Geen zin meer om te sporten of te koken.  Er moet zo veel. Overdag kom je niet aan je mail toe, want je loopt van de ene naar de andere vergadering, wordt tussendoor aangeklampt en er is altijd een klus te veel. Dus werk je altijd net te lang en ga je te laat naar huis. 

We willen presteren en zo staan we op het werk dus altijd 'aan'. Daardoor hebben we 's avonds geen puf meer voor andere dingen. En daar moet vaak ook nog van alles, zeker als je kleine kinderen hebt. We putten onszelf flink uit. En ongemerkt raakt je brein hierdoor oververhit, je lijf uitgeput en je batterij leeg.

Geen kans om te herstellen

Veel mentale en fysieke problemen ontstaan doordat we onszelf niet de kans geven om te herstellen. We nemen geen pauzes. Druk zijn is de norm en eten doen we wel tussendoor of onderweg, want dat houdt ons van het werk. Terwijl even afstand nemen van het werk zo ontzettend belangrijk is.

Dit noemen we hersteltijd: de momenten die je niet besteedt aan werk en waarop je even niets moet. Maak je hier geen ruimte voor, dan laad je jouw batterij niet goed op. 

En net als bij een accu van een elektrische auto betekent half opladen dat de levensduur achteruitgaat.  En dat merk je.

Brandjes blussen

Jouw brein is continu actief en jouw spierspanning hoog, waardoor je minder goed slaapt, wat zeker ook niet goed voor je humeur is, laat staan voor je concentratie.

Je moet steeds harder werken om dezelfde prestaties te leveren, je wordt prikkelbaarder, het nemen van beslissingen wordt lastiger, de omgang met collega’s gaat minder soepel, en zo gaat alles steeds moeizamer en kost alles nog meer energie.  

Je komt in een vicieuze cirkel terecht. In je vrije tijd kun je jouw werk niet meer loslaten, omdat je steeds terugdenkt aan wat er misging op je werk of wat je morgen moet doen om het niet mis te laten gaan. Je inspanningen beginnen steeds meer te lijken op crisismanagement en brandjes blussen. Er is sprake van chronische stress. Hierdoor schiet jouw lijf in de overlevingsmodus. Je maakt continu adrenaline aan, hebt een hoge ademhaling en bloeddruk, en misschien zelfs al een hogere hartslag. Wat weer risico’s geeft op gezondheidsklachten zoals hoge bloeddruk, suikerziekte en darmklachten. 

Maar hoe zorg je dan ervoor dat je wél energie en tijd om te herstellen overhoudt na een dag werken?

Regret of reset?

Als je er op tijd bij bent, is het vaak voldoende om deze cirkel te doorbreken.

Belangrijk is dan wel dat je hersteltijd inlast – niet alleen privé, maar ook op het werk. Maar vaak heb je niet eens door dat het niet goed met je gaat, laat staan dat jij jezelf de tijd gunt om op adem te komen. Dat is goed te verklaren, je zit er vaak al te diep in. En tegen de tijd dat het echt niet meer gaat, is het niet zo gemakkelijk meer om je problemen zelf op te lossen. 

Een echte reset is dan nodig, en dat lukt vaak alleen met hulp. 

Belangrijk is dan dat je allereerst weet waar je moet beginnen en ten tweede wat de beste aanpak is om weer op een gezond niveau van presteren te komen. Het constateren dat het zover is gekomen, is voor veel mensen pijnlijk, waarbij velen zich ook schamen. Het is dan heel lastig om je kwetsbaar op te stellen, te bekennen dat het echt niet meer gaat, laat staan om hulp te vragen.

Het helpt dan als je terecht kunt bij een onafhankelijk iemand en daar je verhaal kwijt kunt zonder dat er direct consequenties zijn. Maar het beste is als je het voor kunt blijven. Want als je vitaler bent, ben je veerkrachtiger en weerbaarder. Kun je werken aan het stellen van je grenzen en de balans tussen werk en privé. 

Vitaal zijn dwingt respect af van je omgeving. Hierdoor hoef je minder uit te leggen en krijg je meer ruimte om te werken aan je persoonlijke ontwikkeling. En zal iedereen je bewonderen om je moed en lef.

Dus wat ga jij doen? 

Wachten tot het te laat is of kom je in actie?